Όσο κατεβαίνει κανείς προς το νότιο Πήλιο, τα δάση λιγοστεύουν και η θάλασσα πλησιάζει από δύο πλευρές. Στο τέλος του δρόμου, εκεί που η χερσόνησος στενεύει και στρίβει, βρίσκεται το Τρίκερι. Από εδώ και πέρα δεν υπάρχει άλλο Πήλιο.
Χωριό στον λόφο, λιμάνι στη θάλασσα
Το Τρίκερι έχει δύο πρόσωπα. Το παλιό χωριό είναι χτισμένο ψηλά, σε λόφο, για να φυλάγεται από τους πειρατές, όπως τόσα χωριά του Αιγαίου. Κάτω, στη θάλασσα, είναι η Αγία Κυριακή, το λιμανάκι με τα καΐκια των ψαράδων και τις ψαροταβέρνες. Ανάμεσά τους ένα καλντερίμι, που οι ντόπιοι ανεβοκατέβαιναν για αιώνες.
Τα σπίτια στο πάνω χωριό είναι πέτρινα, πιο λιτά από τα αρχοντικά του κεντρικού Πηλίου, με αυλές και στενά σοκάκια.
Ναυτικοί
Το Τρίκερι είναι χωριό ναυτικών. Για γενιές οι άντρες του έφευγαν στη θάλασσα, ως ψαράδες, ως καπεταναίοι σε καΐκια, αργότερα ως ναυτικοί στα μεγάλα πλοία. Οι γυναίκες κρατούσαν τα σπίτια και την κοινότητα. Η τοπική παράδοση, η φορεσιά και τα έθιμα του Τρικερίου έχουν επηρεαστεί από αυτή τη ζωή με το ένα πόδι στη στεριά και τον άλλο στο κύμα.
Το Παλιό Τρίκερι
Απέναντι, στον δίαυλο ανάμεσα στο Πήλιο και την Εύβοια, βρίσκεται ένα μικρό νησί, το Παλιό Τρίκερι. Έχει λίγους κατοίκους, ένα μοναστήρι και ήσυχους κολπίσκους. Φτάνει κανείς εκεί με μικρό σκάφος ή με καΐκι από τις γύρω ακτές.
Ο φάρος
Στο ακρωτήριο κοντά στο Τρίκερι υπάρχει φάρος, που δείχνει στα πλοία την είσοδο του Παγασητικού. Η θέση του εξηγεί τη σημασία της περιοχής: από εδώ περνούσαν όλα τα πλοία που πήγαιναν στον Βόλο.
Πώς θα πάτε
Από τον Βόλο η διαδρομή είναι μακριά αλλά όμορφη, κατά μήκος του Παγασητικού, από την Αργαλαστή και τη Μηλίνα. Υπολογίστε περίπου δύο ώρες. Υπάρχει και θαλάσσια σύνδεση κάποιες περιόδους. Μείνετε τουλάχιστον ένα βράδυ: το Τρίκερι δεν είναι για βιαστική επίσκεψη. Το ηλιοβασίλεμα από το πάνω χωριό, με τον Παγασητικό από τη μία και την Εύβοια από την άλλη, αξίζει τη διαδρομή.
