Ανεβαίνοντας από τον Βόλο, μετά την Πορταριά, ο δρόμος στρίβει και ξαναστρίβει μέσα στο δάσος. Κάποια στιγμή τα πλατάνια και οι καστανιές δίνουν τη θέση τους σε οξιές, ο αέρας κρυώνει και ο ορίζοντας ανοίγει. Είστε στα Χάνια, στο ψηλότερο σημείο του δρόμου που ενώνει τις δύο πλευρές του Πηλίου.
Γιατί «Χάνια»
Το όνομα θυμίζει την παλιά χρήση του τόπου. Εδώ, στο πέρασμα, υπήρχαν χάνια, δηλαδή πανδοχεία για τους ταξιδιώτες και τους αγωγιάτες που διέσχιζαν το βουνό με τα ζώα τους, από τα χωριά του Παγασητικού προς τα χωριά του Αιγαίου και αντίστροφα. Σήμερα στη θέση τους υπάρχουν ξενοδοχεία, καφέ και ταβέρνες, αλλά η λογική είναι η ίδια: μια στάση πριν συνεχίσεις.
Το δάσος
Η περιοχή γύρω από τα Χάνια είναι από τις πιο δασωμένες του Πηλίου. Κυριαρχεί η οξιά, που το φθινόπωρο γίνεται χρυσή και κόκκινη. Μονοπάτια ξεκινούν προς όλες τις κατευθύνσεις: προς τις κορυφές του βουνού, προς τα χωριά της ανατολικής πλευράς, προς τα λιβάδια με τις πηγές. Είναι ιδανικό μέρος για περπάτημα από τα τέλη της άνοιξης ως το φθινόπωρο.
Αγριόλευκες
Λίγο πιο πάνω από τα Χάνια βρίσκεται το χιονοδρομικό κέντρο του Πηλίου, στις Αγριόλευκες. Είναι από τα λίγα χιονοδρομικά στην Ελλάδα με θέα στη θάλασσα. Τον χειμώνα, όταν έχει χιόνι, τα Χάνια γεμίζουν οικογένειες με έλκηθρα και σκιέρ.
Η θέα
Από διάφορα σημεία του δρόμου, και ιδίως από τις άκρες του δάσους, φαίνονται και οι δύο θάλασσες: ο Παγασητικός με τον Βόλο από τη μία πλευρά, το Αιγαίο από την άλλη. Τις καθαρές μέρες του φθινοπώρου και του χειμώνα, η ορατότητα φτάνει ως τις Σποράδες.
Πρακτικά
Τα Χάνια απέχουν περίπου 25 χιλιόμετρα από τον Βόλο. Ο δρόμος είναι ορεινός και θέλει προσοχή, ιδιαίτερα τον χειμώνα, όταν μπορεί να χρειαστούν αντιολισθητικές αλυσίδες. Πάρτε ζακέτα ακόμα και τον Σεπτέμβριο: εδώ πάνω η θερμοκρασία είναι αισθητά χαμηλότερη από την πόλη.
Αν συνεχίσετε από τα Χάνια προς την άλλη πλευρά, θα κατεβείτε στη Ζαγορά, στον Κισσό και στην Τσαγκαράδα, και από εκεί στις παραλίες του Αιγαίου.
