Θερινό σινεμά: η πόλη βλέπει ταινίες κάτω από τα αστέρια

Υπάρχει κάτι στο θερινό σινεμά που καμία κλειστή αίθουσα δεν μπορεί να αντιγράψει. Ο αέρας που φέρνει μυρωδιά από γιασεμί. Το κριτσάνισμα από τα πασατέμπο. Ο ουρανός που σκοτεινιάζει την ώρα που ανάβει η οθόνη.

Κίτρινες καρέκλες

Φωτογραφίσαμε το θερινό σινεμά του Δήμου Λαρισαίων λίγο πριν αρχίσει η προβολή: σειρές από κίτρινες καρέκλες σκηνοθέτη, ένας διάδρομος στη μέση και η οθόνη ανάμεσα στα δέντρα. Από ψηλά, ο χώρος μοιάζει με μικρό φωτεινό νησί μέσα στη σκοτεινή πόλη.

Λίγο πριν σβήσουν τα φώτα, ο χώρος έχει τη δική του τελετουργία. Κάποιοι έρχονται νωρίς για να πιάσουν τις καλές θέσεις στη μέση. Άλλοι φτάνουν τελευταία στιγμή με ένα σακουλάκι από το περίπτερο. Τα παιδιά τρέχουν στους διαδρόμους μέχρι να ακουστεί η πρώτη μουσική.

Ένας θεσμός που αντέχει

Τα θερινά σινεμά είναι από τα πιο αγαπημένα κομμάτια του ελληνικού καλοκαιριού. Άνθισαν τις δεκαετίες του '50 και του '60, όταν κάθε γειτονιά είχε το δικό της, και τα βράδια γέμιζαν οικογένειες που έβγαιναν όλες μαζί. Με την τηλεόραση και αργότερα το βίντεο, πολλά έκλεισαν και έγιναν οικόπεδα ή πάρκινγκ.

Όσα έμειναν έγιναν κάτι σαν μνημεία της καθημερινής ζωής. Σε μια πόλη του κάμπου, με ζεστά βράδια όπως η Λάρισα, είναι επίσης λόγος να βγει κανείς από το σπίτι, να συναντήσει γείτονες και να δει μια ταινία όπως τη βλέπανε οι γονείς του.

Τι παίζει

Το πρόγραμμα ενός θερινού σινεμά ανακατεύει συνήθως τις φετινές ταινίες με παλιές αγαπημένες, και πολλές φορές έχει βραδιές για παιδιά. Η ταινία ξεκινά όταν σκοτεινιάσει αρκετά, δηλαδή πιο αργά τον Ιούνιο και νωρίτερα προς το τέλος Αυγούστου. Πάρτε μια ζακέτα για τον Σεπτέμβριο: στον κάμπο η δροσιά πέφτει γρήγορα μετά τα μεσάνυχτα.

Γιατί το κρατάμε στο αρχείο

Οι φωτογραφίες αυτές είναι κομμάτι του οπτικοακουστικού αρχείου που φτιάχνουμε για τη Θεσσαλία. Δεν καταγράφουμε μόνο μνημεία και τοπία, αλλά και τις συνήθειες των ανθρώπων, όπως ένα καλοκαιρινό βράδυ στις κίτρινες καρέκλες.

Το πρόγραμμα προβολών ανακοινώνεται κάθε καλοκαίρι από τον Δήμο.