Στο αμόνι: οι σιδεράδες και οι πεταλωτές του κάμπου

Πριν γεμίσει ο θεσσαλικός κάμπος τρακτέρ, η δουλειά γινόταν με ζώα. Και τα ζώα χρειάζονταν πέταλα, τα αλέτρια αιχμές, οι άμαξες σιδερένια στεφάνια. Γι’ αυτό σε κάθε χωριό και σε κάθε συνοικία υπήρχε ένας σιδεράς.

Φωτιά, αμόνι, σφυρί

Το σιδηρουργείο οργανωνόταν γύρω από το καμίνι. Η φωτιά ζωντάνευε με το φυσερό, το σίδερο κοκκίνιζε και πήγαινε στο αμόνι, όπου το σφυρί του έδινε σχήμα. Ύστερα το νερό, και πάλι φωτιά. Μια δουλειά με ρυθμό, θόρυβο και πολλή υπομονή.

Ο πεταλωτής

Ιδιαίτερη τέχνη ήταν το πετάλωμα. Ο πεταλωτής έπρεπε να ξέρει σίδερο αλλά και ζώα: πώς να σηκώσει το πόδι, πώς να καθαρίσει την οπλή, πώς να ταιριάξει το πέταλο ώστε το άλογο ή το μουλάρι να δουλέψει χωρίς να πονά. Οι τοίχοι των παλιών εργαστηρίων ήταν γεμάτοι πέταλα κάθε μεγέθους.

Μια τέχνη που αλλάζει

Με τη μηχανοποίηση της γεωργίας οι σιδεράδες λιγόστεψαν. Η τέχνη όμως δεν χάθηκε. Υπάρχουν ακόμα άνθρωποι που δουλεύουν το σίδερο με τα χέρια: σε εργαστήρια, σε ιπποδρόμους, σε καλλιτεχνικά σιδερένια έργα. Τους ψάχνουμε για τη σειρά «Οι Τεχνίτες».

Ξέρετε έναν σιδερά ή πεταλωτή που δουλεύει ακόμα; Προτείνετέ τον από τη σελίδα του χάρτη.