Ανεβαίνοντας από την Αγριά, ο δρόμος στρίβει ανάμεσα σε ελαιώνες και καστανιές ώσπου εμφανίζονται οι πέτρινες στέγες. Η Δράκεια είναι χτισμένη στα 538 μέτρα, στις νότιες πλαγιές του Πηλίου, 17 χιλιόμετρα ανατολικά από τον Βόλο. Ολόκληρο το χωριό έχει χαρακτηριστεί παραδοσιακός οικισμός. Στην ίδια κοινότητα ανήκουν και τα Χάνια, με το χιονοδρομικό του Πηλίου.
Ένα όνομα, πολλές εξηγήσεις
Κανείς δεν είναι σίγουρος από πού βγαίνει το όνομα. Μια εκδοχή λέει από τον πρώτο οικιστή, κάποιον Δράκο. Άλλη από έναν μυθικό δράκο που ζούσε στο βουνό. Άλλη από την αρχαία λέξη δραξ, τη χούφτα, επειδή το χωριό κάθεται σαν μέσα σε παλάμη. Υπάρχουν και σλαβικές ερμηνείες. Οι κάτοικοι, όπως συνήθως, προτιμούν τον δράκο.
Τρεις αιώνες ακμής
Η Δράκεια ιδρύθηκε στα μέσα του 15ου ή στις αρχές του 16ου αιώνα, κυρίως από οικογένειες που ήρθαν από την Ήπειρο. Το 1614 είχε 147 οικογένειες. Οι κάτοικοι ζούσαν από την ελιά, τα μήλα, την ξυλεία και αργότερα το μετάξι. Από το 1770 λειτουργούσε σχολείο, με χρήματα του Δρακειώτη Ιωάννη Γεωργιάδη, που είχε πλουτίσει στη Ρουμανία από το εμπόριο ξυλείας.
Η «Γεωγραφία Νεωτερική» του 1791 την περιγράφει ως μεγάλο χωριό με ως 600 όμορφα σπίτια, γεμάτο νερά και καρποφόρα δέντρα. Το 1860 είχε περίπου 2.500 κατοίκους και ήταν από τα μεγαλύτερα χωριά του νομού. Η Αγριά, κάτω στη θάλασσα, ήταν το επίνειό της.
18 Δεκεμβρίου 1943
Η πιο βαριά μέρα της Δράκειας ήρθε στην Κατοχή. Στις 18 Δεκεμβρίου 1943, μια μέρα μετά από ενέδρα ανταρτών όπου σκοτώθηκαν δύο Γερμανοί στρατιώτες, μονάδες των SS μάζεψαν τους άνδρες του χωριού και εκτέλεσαν 115 ανθρώπους. Ανάμεσά τους ήταν και αγωγιάτες από το Σέσκλο που είχαν ανέβει εκείνη τη μέρα να ανταλλάξουν σιτάρι με μήλα.
Η Δράκεια έχει χαρακτηριστεί μαρτυρικό χωριό (Π.Δ. 99/2000). Κάθε χρόνο γίνεται εκδήλωση μνήμης στο μνημείο. Δίκη για το έγκλημα δεν έγινε ποτέ.
Τι να δείτε
Στην κεντρική πλατεία και στον δρόμο προς το Αρχοντικό Τριανταφύλλου τα κτίρια έχουν χαρακτηριστεί μνημεία. Το αρχοντικό είναι τριώροφο πυργόσπιτο, με λίγα μικρά σιδερόφρακτα παράθυρα στο ισόγειο που πληθαίνουν όσο ανεβαίνουν οι όροφοι: σπίτι φτιαγμένο πρώτα για να προστατεύει και μετά για να φωτίζεται. Οι σεισμοί του 1955 έριξαν πολλά από τα αρχοντικά, όσα στέκονται όμως δείχνουν τι πλούτο είχε κάποτε το χωριό.
Το φθινόπωρο είναι η καλύτερη εποχή. Οι καστανιές αλλάζουν χρώμα, τα μονοπάτια ως τον Άγιο Λαυρέντιο και τα Χάνια έχουν δροσιά, και ο Βόλος φαίνεται κάτω στον κόλπο σαν χάρτης.
Η αφίσα
