Το όνομα δεν είναι ποιητική άδεια. Το κύριο χαρακτηριστικό των Καλών Νερών είναι τα πολλά τρεχούμενα νερά που κατεβαίνουν από τις πλαγιές του Πηλίου και φτάνουν ως τη θάλασσα. Βρύσες, ρέματα, πηγές σε κάθε γειτονιά. Ήταν η πρώτη πολυτέλεια ενός παραθαλάσσιου χωριού σε μια εποχή που το γλυκό νερό δίπλα στη θάλασσα ήταν σπάνιο.
Πού βρίσκονται
Τα Καλά Νερά είναι στη δυτική πλευρά του Πηλίου, πάνω στον Παγασητικό, 19 χιλιόμετρα από τον Βόλο. Είναι το πρώτο μεγάλο παραθαλάσσιο χωριό που συναντάς στον δρόμο για το νότιο Πήλιο, και η πύλη για τα χωριά του βουνού. Από εδώ ο δρόμος ανεβαίνει για τις Μηλιές και τη Βυζίτσα, ενώ ο παραλιακός συνεχίζει νότια προς την Αφύσσο.
Στην απογραφή του 2021 είχαν 539 κατοίκους. Ανήκουν στον Δήμο Νοτίου Πηλίου. Ως χωριό αναφέρονται επίσημα το 1883, όταν εντάχθηκαν στον τότε δήμο Μηλεών. Το 1927 έγιναν ξεχωριστή κοινότητα.
Η παραλία
Η παραλία βρίσκεται στη νοτιοδυτική πλευρά του χωριού και έχει Γαλάζια Σημαία. Είναι μεγάλη, με ήρεμα νερά, όπως τα περισσότερα σημεία του Παγασητικού. Γύρω της λειτουργούν καταλύματα, ταβέρνες, καφετέριες και μπαράκια, που γεμίζουν το καλοκαίρι με οικογένειες από τον Βόλο και τη Λάρισα.
Είναι παραλία για όσους θέλουν άνεση: ρηχό νερό για τα παιδιά, ταβέρνα δίπλα, σκιά από τα δέντρα. Το Αιγαίο, από την άλλη πλευρά του βουνού, έχει πιο άγρια ομορφιά. Ο Παγασητικός έχει ηρεμία.
Το βουνό από πάνω
Η κορυφή του Πηλίου είναι μόλις 6,2 χιλιόμετρα σε ευθεία γραμμή βόρεια από τα Καλά Νερά. Αυτό εξηγεί τα νερά, αλλά και την αίσθηση ότι το βουνό κατεβαίνει απότομα στη θάλασσα. Σε λίγα λεπτά με το αυτοκίνητο περνάς από τις ελιές της ακτής στις καστανιές και τα πλατάνια.
Λίγο πιο πάνω, στις Μηλιές, τερματίζει το τρενάκι του Πηλίου, ο Μουτζούρης, που ξεκινά από τα Άνω Λεχώνια. Ένας καλός συνδυασμός είναι πρωί στο βουνό με το τρένο και απόγευμα στη θάλασσα των Καλών Νερών.
Τον Οκτώβριο
Με τη λήξη της σεζόν τα Καλά Νερά επιστρέφουν στους κατοίκους τους. Μερικές ταβέρνες μένουν ανοιχτές για τους Βολιώτες που κατεβαίνουν τα σαββατοκύριακα για ψάρι. Το νερό του Παγασητικού κρατά τη ζέστη του ως τα τέλη του μήνα. Και το απόγευμα, όταν ο ήλιος δύει πίσω από τον Όθρυ, ο κόλπος παίρνει το χρώμα του χαλκού.
